ذوقی چنان ندارد بی دوست زندگانی        دودم ز سربرآمد زین آتش نهانی

خون هزار وامق خوردی به دلفریبی           دست از هزار عذرا بردی به دلستانی

صورت نگار چینی بی خویشتن بماند         گر صورتت ببیند سرتا به سر معانی

ای بر در سرایت غوغای عشقبازان            همچون برآب شیرین غوغای کاروانی

توفارغی وعشقت بازیچه می نماید           تاخرمنت نسوزد احوال ما ندانی

می گفتمت که جانی دیگر دریغم آید          گرجوهری به ازجان ممکن بود تو آنی

سروی چودر سماعی بدری چو در حدیثی    صبحی چودر  کناری   شمعی چو در میانی

اول چنین نبودی باری حقیقتی شد            دی حظ نفس بودی امروز قوت جانی

شهرآن توست وشاهی فرمای هرچه خواهی    گربی عمل ببخشی وربی گنه برانی

روی امید سعدی برخاک آستان است             به ازتوکس ندارد یا غایه الامانی